بسیاری از مفسّران اهل سنّت مانند زمخشری و سیوطی در ذیل آیه شریف:
«کلَّمَا دَخَلَ عَلَیهَا زَکرِیا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقاً قَالَ یا مَرْیمُ أَنَّی لَک هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللهِ إِنَّ اللهَ یرْزُقُ مَنْ یشَاءُ بِغَیرِ حِسَابٍ؛1
هر زمان زکریّا وارد محراب او می‌شد، غذای مخصوصی در آنجا می‌دید. از او پرسید: ای مریم! این را از کجا آورده‌ای؟ گفت: این از سوی خداست، خداوند به هر کس بخواهد بی‌حساب روزی می‌دهد».
از جابر بن عبدالله نقل کرده‌اند که:
رسول خدا(ص) چند روز بود غذایی نخورده بود و کار بر او مشکل شد، به منزل همسرانش سر زد، هیچ کدام غذایی نداشتند، سرانجام به سراغ دخترش فاطمه(س) آمده و فرمودند:
«دخترم! غذایی داری من تناول کنم؛ زیرا گرسنه‌ام؟»
عرض کرد: «نه، به خدا سوگند!»
هنگامی که رسول خدا(ص) از نزد او خارج شد، زنی از همسایگان دو قرص نان و مقداری گوشت برای فاطمه(س) هدیه آورد و او آن را گرفت و در ظرفی گذاشت و روی آن را پوشاند و گفت: «به خدا سوگند رسول الله(ص) را بر خود و فرزندانم مقدّم می‌دارم!»
و این در حالی بود که همه گرسنه بودند.
حسن(ع) و حسین(ع) را به سراغ پیامبر(ص) فرستاد و از او دعوت کرد به خانه بیاید.
عرض کرد: «فدایت شوم، چیزی خداوند برای ما فرستاده و من آن را برای شما ذخیره کرده‌ام.»
پیامبر(ص) فرمودند: «بیاور» و او ظرف غذا را نزد حضرت آورد. هنگامی که پیغمبر(ص) سر ظرف را برداشت، مملوّ از نان و گوشت بود، هنگامی که فاطمه(س) آن را دید در تعجّب فرو رفت و فهمید این نعمت و برکتی است از سوی خدا، شکر آن را به جا آورد و بر پیامبر(ص) درود فرستاد.
پیغمبر(ص) فرمود: «دخترم! این را از کجا آورده‌ای؟»
عرض کرد:
«هُوَ مِنْ عِنْدِ اللهِ إِنَّ اللهَ یرْزُقُ مَنْ یشَاءُ بِغَیرِ حِسَابٍ؛
این از سوی خداست، خداوند به هر کس بخواهد، بی‌حساب روزی می‌دهد!».
پیامبر(ص) شکر خدا را به جا آورد و این جمله را فرمود:
«الْحَمْدُ للهِ الَّذِی جَعَلَک شَبِیهَةً بِسَیدَةِ نِساءِ بَنِی اسْرائِیلَ؛
شکر می‌کنم خدایی را که تو را شبیه [مریم] بانوی زنان بنی‌اسرائیل قرار داد.»
هنگامی که روزی خوبی نصیب او می‌شد، از او سؤال می‌کردند: این از کجاست؟ می‌گفت: «از نزد خداست.»
سپس پیغمبر(ص) به سراغ علی(ع) فرستاد، او آمد و همگی از آن غذا خوردند و بقیّه همسران پیامبر(ص) نیز خوردند و همه سیر شدند و هنوز ظرف غذا، پر بود!
فاطمه(س) می‌گوید: «من از آن برای تمام همسایگان فرستادم و خدا در آن برکت و خیر زیادی قرار داد.»2
و این نمونه‌ای از کرامات آن بزرگوار بود.

پی‌نوشت‌ها:
1. سوره آل عمران (3)، آیه 37.
2. زمخشری در «کشّاف» و سیوطی در«درّ المنثور» ذیل آیه 37 سوره آل عمران (3) و ثعلبی در«قصص الانبیاء» صفحه 513 آن را نقل کرده‌اند